Maand: mei 2017

Zorgen voor jezelf… Draai jij er ook omheen?

Om lager te leggen

Al een paar jaar woont er een idee in mijn hoofd, als een vervolg op de Onder-je-kussen-kaartjes. Telkens wanneer ik tegenwoordig trouwens ‘een paar’ zeg, roept meneertje (5): “Een paar is twee, mama.” De eerlijkheid gebiedt mij dan ook te zeggen dat ik er al vier jaar mee rondloop. Nog nauwkeuriger gezegd: dat ik er al vier jaar rondjes omhéén loop Bijna iedere dag denk ik er aan. In mijn studio prijken een stapel boeken en een stapel artikelen vol knalroze geaccentueerde passages. Groeiende stapels, omdat ik voortdurend vind dat ik nog een boek of artikel moet lezen, of cursus dien te volgen, voor ik daadwerkelijk bekwaam genoeg ben om mijn idee te gaan uitwerken.

Wel maak ik – zoals je wellicht eerder las – dagelijks aantekeningen op kladbriefjes. Hoe vaak ik al niet een nieuw notitieboek heb aangeschaft om daar voortaan écht ál mijn hersenspinsels in te verzamelen… Maar de inzichten blijven overal en nergens verschijnen. Inmiddels bestaat mijn collectie uit ten minste vijf notitieboeken en slingeren er nog steeds tientallen kladblaadjes door het huis (in mijn tas, achterop bonnetjes, op mijn bureau, in de keuken, naast mijn bed, op de overloop). Ik heb zelfs een waar ritueel ontwikkeld waarbij ik eens in de zoveel tijd al mijn digitale en papieren kladbriefjes bij elkaar zoek (kost energie!) en om ze vervolgens samen te vatten tot één A4’tje (word ik zo heerlijk rustig van!). Soms voel ik me een wandelende ideeëngenerator en wens ik: “had ik er maar niet zoveel.”

Hahaaa, natuurlijk weet ook ik heus wel dat die ideeën en kladbriefjes me noch letterlijk, noch figuurlijk in de weg liggen. Dat het feit dat ik ster ben in rondjes om het nieuwe idee heen draaien het feitelijke euvel is. Maar binnen in dat rondje is het zo verhipte spannend en ongemakkelijk. “Want wie ben ik om… Een ander kan toch veel beter… Wie zit hier op te wachten… Bestaat zoiets niet al…” Wanneer ik mijn grote teen ook maar aan de rand in het rondje dip, duiken er tientallen kritische stemmetjes op. Ik wil dan het liefst vluchten. Me verdoven. Totdat – en nu sla ik even 350 kilometer over – ‘het leven’ mij een paar (ja zoon, echt twee!) maanden geleden een flinke duw gaf en me midden in die ronde arena deed belanden. Die twee maanden heb ik me nog langs de randen weten te bewegen, maar inmiddels ben ik op de middenstip aangekomen. Dat wil zeggen: eind vorige week nam ik de beslissing om er te gaan staan. ‘The only way out is in.’ En de enige weg naar uitwerking van mijn idee (en zo naar meer mezelf zijn en vooral meer laten zien) is niet alleen de arena in, maar ook ‘mijzelf in’. Naar binnen. Ondanks de stemmen. Want stiekem is er nog een way out: ‘through’… 

The only way out is in.
The only way out is through.

Ik voel dat ik er nu sta. Alleen is het er nog wat onwennig. Want ik heb ‘slechts’ een richting en geen vast omlijnd plan. Maar hier naast mijn computer lees ik op een kladbriefje (!) dat creëren, doen, voelen, ervaren en zijn mij in de arena houdt. Ideeën omzetten in vorm. Let’s do this!

ja ik kannen

Ja, ik (water)kannen

Het leuke is, vind ik nu, dat ik eind vorige week de stap zette. Vlak vóór mei begon. Ik heb ‘m omgedoopt tot ‘Zorgen voor Meizelf’-maand. Want dat is mijn nieuwe richting. Afgelopen weekend herinnerde ik andere moeders en mijzelf eraan om de lat lager te leggen (zie foto hierboven) en daarom mag ik bést vandaag beginnen, ‘pas’ op 3 mei  Het tweede leuke is, dat het in mei ook Moederdag is. Zorgen voor Meizelf als moeder. Zorgen voor jezelf als moeder.

Over zorgen voor jezelf wordt vaker geschreven en gepraat. Maar wat is het nou eigenlijk? En hoe doe je het dan? En waarom zou je het willen doen? Kijk, mijn richting wordt me al iets meer duidelijk. Antwoorden op deze vragen ga ik de komende tijd voelen, ervaren en vertalen naar tekst, tekeningen en andere maaksels. Ik zal ze (af en toe) met je delen.

Wat ik nu al wil delen is een verhaaltje bij mijn illustraties van de ‘Ja, ik (water)kan het’. Willeke Roest legde ‘voor jezelf zorgen’ tijdens de Thomas Gordon Communicatie Training die ik bij haar volg als volgt uit. Ze nam een kan met water, pakte vier glazen en begon alle glazen één voor één vol te schenken. Na het derde glas was de kan leeg en was er niets meer over voor het vierde glas. Veel moeders overkomt dit, misschien herken je het. Je schenkt je aandacht eerst aan iemand of iets anders en als laatste pas aan jezelf. En dan kom je er later op de dag achter dat je aandacht (energie, tijd, etc.) ineens op is. Schenk iedere ochtend je kop helemaal vol en blijf ‘m vullen gedurende de dag. Zo kan er ook altijd een ander uit meedrinken. ♥ En vertel, hoe zit het met jou en voor jezelf zorgen? Ik hoor héél graag van je! 

P.S.: stay tuned via facebook en/of instagram want er komt een paar (ja, twee!) mooie weggeefacties aan voor Moederdag!

Onder-Je-Kussen-32_site