Tag: zelfwaardering

En ik vind het spannend, én ik doe het

Just sit with it - OJKK blog

Mijn zoon (bijna 4 toen ik dit schreef) wilde de haan. Al maanden. Zo’n beetje zijn eerste keer in een speelgoedwinkel ooit had hij ‘m uitgezocht, maar eenmaal buiten verruilde hij ‘m alsnog voor de blauwe papegaai. De keren erna koos hij de zeearend en de ‘papegaai met veel kleurtjes’. De haan bleef echter kraaien in zijn gedachten en vorige week vroeg hij er weer om.

‘Je kunt niet zomaar weer een cadeautje krijgen’, was mijn eerste gedachte. ‘Maar hoe doen we dat eigenlijk met cadeautjes?’ Zakgeld is nog niet aan de orde en een afspraak hierover hadden we nog niet gemaakt. We staken onze drie hoofden bij elkaar en bedachten voorlopig: één (klein) cadeautje per maand.

De haan moest het worden voor september. Voor vertrek spraken we af dat als dat beestje er niet zou zijn, we het zouden bestellen. Je raadt het al, de meest uitheemse dieren stonden uitgestald, maar de Hollandse haan was ‘m gevlogen. Meneer had zich inmiddels vastgeklampt aan de staart van een haai. Boos tot in zijn tenen was hij, dat we de haai achter gingen laten en de haan bestellen. Of ik achteraf gezien de haan niet gewoon had kunnen doorschuiven naar oktober weet ik niet, maar we namen onszelf en de boosheid mee naar buiten en daar ging mijn zoon verder tekeer. Ik liet hem in mijn volle aanwezigheid uitrazen. I just sat with him. Even was hij zó woest dat hij stampvoette en het slijm zijn neus uitliep. Hij snoot twee keer op volle kracht… in mijn ‘eerste-nieuwe-jas-in-7-jaar’, die ik uiteraard voor het eerst aanhad. (Septembercadeau voor mezelf!) I just sat with it, and continued to sit with him. Uiteindelijk was de boosheid ‘op’ en fietsten we naar huis. Er zat een zingend kind achterop.

Soms is iets zo maagdelijk, zo smetteloos, dat het je belemmert om je er vrij in/mee te bewegen. Zoals een nieuw dagboek nu eenmaal een eerste pennenstreek nodig heeft om ontspannen ‘verder te kunnen leven’, heeft een (tweedehands) auto een eerste kras nodig, een kledingstuk een eerste vlek en… een blog een eerste post.

Ik stond al een week op de drempel van mijn eerste blogpost. Een lege witte eerste pagina in een blogwereld waarin al miljoenen woorden zijn geschreven. ‘Wat voeg ik toe? Klink ik niet te zweverig? Kan ik eigenlijk wel schrijven?’ De stemmen in mijn hoofd staan zeker op dat soort momenten vooraan, op de luidste stand klaar om Annet de grond in te timmeren. Om haar héél klein en onkundig te maken. Zodat ze er misschien wel niet aan begint. Wat die stemmen niet onthouden, is dat Annet niet opgeeft. Ze zet haar schouders eronder, redeneert er tegenin en stampvoet. (Daar wordt ze trouwens erg moe van – en haar man ook!)

Tijdens het uien snijden vanmiddag – de aha-momenten komen wanneer je ze het minst verwacht – realiseerde ik me opeens dat ik me zó vastklamp aan die stemmen dat ik vergeet dat ik ze ook gewoon door me heen kan laten waaien. ‘Én ik vind het spannend, én ik ga verder.’

Just sit with it

Ik besloot de stemmen ‘in een potje te doen’ en er letterlijk mee te gaan zitten. To just sit with it. Ik liet ze uitrazen tot de angst – voor dat moment – ‘op’ was. Duurde ongeveer een kwartiertje. Ik heb het potje vervolgens hópla leeg gekiept in de bosjes en ben gaan schrijven.

Oeh, wat bevrijdend. En kijk, de eerste blog is er!